Berenjacht 2

Haar rug
opengesneden zonder goede
anesthesie,
voelt
al prikkend en trekkend
door het
graaien in zwart bloederige
beschermde plekken
als een beurskrach.

Blik gekletter
doorbreekt een
aanvankelijk zonnige ruimte
en haar prille positieve gemoedstoestand.

Overheersend resteert,
spanning en oplopende pijn,
vergezelt
door gevoelsmatige respectloosheid
van de brallende broeder en zuster,
die hun scheiding en afwijzing
botvieren,
bij het verstellen
van de verschoten jas.

Een eenzaam gevoel
overvalt haar,
een déjà vu,
die,
in een vochtig waas gehuld
haar hart nog meer doet opjagen

Gelaten ontvangt zij opnieuw
haar verschoten jas.
Wit weggetrokken, zonder gekanker
recht zij opnieuw haar rug,
waar het berenvel
over heen gedrapeerd ligt als stille getuige
en pijn gemeen doordringt
maar haar intens dankbaar,
bij het draaien aan
de aluminium wieken,
vervolgens weer echt
opluchting geeft.

Annemieke 15/09/03